Σκόρπια

Είναι φοβερές οι ιδέες που κυκλοφορούν στην οικογένεια μου.
Τις προάλλες μιλούσα με τη γιαγιά μου στο τηλέφωνο, η οποία ανησυχεί όπως είναι φυσιολογικό, βλέποντας με να πατάω τα 34 και να μην παντρεύομαι ακόμα. Η γιαγιά μου είχε μια πολύ δύσκολη ζωή (βασικά δεν ξέρω καμιά γιαγιά που να της ήρθαν όλα βολικά). 'Έχασε τον άντρα της στον εμφύλιο ενώ ήταν 19 χρονών και είχε ένα μωρό 3 μηνών. Είχε χάσει τη μάνα της στα 14 και μετά ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε και ούτε λίγο ούτε πολύ της είπε οτι δεν χωράνε να μένουν όλοι μαζί στο σπίτι και οτι έπρεπε να πάει να μείνει με τα πεθερικά της. Τα οποία ευτυχώς ηταν καλοί άνθρωποι. Καλοί αλλά ξένοι βέβαια και όταν έχασαν το παιδί τους ούτε εκεί χωρούσε η γιαγιά μου. Κατέληξε τελικά να μείνει με τη δική της γιαγιά σε ένα σπιτάκι στο χωριό και με το μωράκι της-τη θεία μου. Φυσικά στα 19 και με ένα βρέφος, ήταν αυτονόητο οτι έπρεπε να ξαναπαντρευτεί. Τότε οι άντρες είχαν το φιλότιμο πολύ πολύ υψηλό. Προτιμούσαν τις γυναίκες που είχαν περάσει κακουχίες, τις χήρες, τις ορφανές, τις φτωχιές. Είχαν λαχτάρα να βοηθήσουν, να φανούν άξιοι και χρήσιμοι, να είναι περήφανοι και αυτοδημιούργητοι. Να τους έχουν ανάγκη και να τους αγαπούν. Έτσι λοιπόν, στο δρόμο της γιαγιάς μου βρέθηκαν διάφοροι που προσφέρθηκαν να γίνουν πατεράδες για τη θεία μου και σύζυγοι για τη γιαγιά μου. Η γιαγιά μου παρόλη την ανάγκη της και την απόγνωση της για την ξαφνική χηρεία της είχε τα κότσια να μην διαλέξει τον πρώτο τυχόντα. Ήταν και "η όμορφη" του χωριού- αν και που μυαλό να σκέφτεται τέτοια τότε. Είχε και 4 μικρότερα αδέρφια τα οποία έπρεπε να φροντίζει απο τότε που χάσαν την μάνα τους. Ομορφιές, φλέρτ και τέτοια ήταν πολυτέλειες που σπάνιζαν, παρόλαυτα μέσα στη φτώχεια και την κακομοιριά όλο και ξεπρόβαλλαν στην νεολαία του χωριού. Τελικά τα ένστικτα τίποτα δεν τα καταπνίγει και αυτό βέβαια μας έχει σώσει και σαν είδος.
Η γιαγιά λοιπόν, απέρριψε μερικά προξενιά μέχρι που ήρθε στο δρόμο της ο παππούς μου. Ο οποίος την περνούσε καμιά 25αριά χρόνια και ήταν χωρισμένος με ένα παιδί (άλλο δράμα εκεί). Δεν ήταν κανένας πλούσιος ούτε με αριστοκρατικές καταβολές ή τίποτα τέτοιο.Το ένστικτο της γιαγιάς μου όμως μίλησε και της είπε να τον εμπιστευτεί. Πρέπει να συναντήθηκαν μόνο μια φορά πριν παντρευτούν και αυτό φυσικά παρούσία κόσμου. Το σκέφτομαι και με πιάνει τρέλα. Βλέπεις κάποιον μια φορά, και την επόμενη φορά που θα τον δεις θα είναι ο άντρας σου και θα πρέπει να κοιμηθείς μαζί του, να τον φροντίσεις και να περάσεις την υπόλοιπη σου ζωή μαζί του. Με έναν άγνωστο ουσιαστικά. Θα μου πεις, και τώρα που τους δοκιμάζεις πριν τους πάρεις πάλι δεν ξέρεις τι λαχείο θα σου τύχει.
Η γιαγιά υπήρξε τυχερή. Έζησε μια πολύ καλή ζωή με τον παππού μου παρόλη τη διαφορά ηλικίας, έκανε κι άλλα δυο παιδιά, ήρθαν στη Θεσσαλονίκη, δεν πείνασε ξανά και ο παππούς μου έζησε πολλά χρόνια και έφυγε απο τη ζωή κοντά 80 χρονών.
Στο προκείμενο τώρα. Μιλούσαμε με τη γιαγιά λοιπον και μια ατάκα της μου έκανε πολύ εντύπωση " Άντε παιδάκι μου, κλείσε τα μάτια σου και πάρε κάποιον!". Να κλείσω τα μάτια μου δηλαδή στα όποια "ελαττώματα" μπορεί να παρουσιάζει και να παντρευτώ κάποιον τον οποίο δεν εγκρίνω 100 %. Η γιαγιά μου, όπως και πολλοί απο τον περίγυρο μου, πιστεύουν οτι έχω ψηλά τον πήχυ. Ίσως να είναι έτσι. Πιστεύουν επίσης οτι είμαι πάρα πολύ έξυπνη και οτι αυτό θα με χαντακώσει. Μπορεί και αυτό να ισχύει δεν ξέρω. Οι άντρες λένε οτι προτιμούν τις έξυπνες αλλά μάλλον επιλέγουν τις χαζές. Εν τω μεταξύ δεν είναι οτι ψάχνω τον τέλειο άντρα. Ίσα ίσα ΘΕΛΩ να έχει ο άλλος ελαττώματα, η τελειότητα με ενοχλεί. Αλλά πώς να παραβλέψω ελλείψεις ζωτικές για μένα; Πώς θα συννενοούμαι με κάποιον που δεν με αντιλαμβάνεται; Απο πρακτικής απόψεως μια οικογένεια δεν μπορει να επιβιώσει αν υπάρχουν προβλήματα επικοινωνίας ανάμεσα στα ιδρυτικά της μέλη! Δεν ψάχνω ούτε τον κούκλο (αν και χημεία πρέπει να υπάρχει δεν το συζητώ), ούτε τον πλούσιο, ούτε τον πανεπιστημιακό εγκέφαλο. Δίνω μεγάλη σημασία όμως στην ψυχή. Δεν μπορώ να είμαι με κάποιον που είναι κακός άνθρωπος, ή απότομος, ή δεν εμβαθύνει σε τίποτα σε αυτή την παλιοζωή. Ξέρω οτι δεν θα αντέξω μαζί με κάποιον που δεν του αρέσει να μιλάει πολύ. Έχω φτάσει σε μια ηλικία που ξέρω τι θα αντέξω και τι όχι. Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια και να πω "άντε κι οτι γίνει". Και πόσο άδικο θα είναι αυτό για τον άλλο;;;Κάποτε ίσως να εμφανιστεί στην επιφάνεια αυτός ο "συμβιβασμός". Κάποτε ίσως να "ξανανοίξουν τα μάτια" μου. Και τότε τι θα δω;
Περίπου τα ίδια σκέφτεται και η μαμά μου- η οποία είναι ο άνθρωπος φυσικά που με ξέρει περισσότερο απο τον καθένα(είναι τρομαχτικό καμιά φορά!). Η μαμά μου όμως υποστηρίζει εκτός του οτι δεν πρόκειται να βρώ ΠΟΤΕ έναν άντρα να ικανοποιεί πλήρως τις διανοητικές μου απαιτήσεις, οτι οι άνθρωποι δεν ερωτεύονται μετά απο κάποια ηλικία και οτι κακώς περιμένω να παντρευτώ τώρα πια απο έρωτα. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό. Αν ισχύει θα είναι πολύ θλιβερό. Δεν είναι οτι θέλω να παντρευτώ απο έρωτα. Την ξέρω την παγίδα του έρωτα. Πέφτει βαρύς και σηκώνει σκόνη που σε τυφλώνει. Όταν καταλαγιάσει τότε βλέπεις πολύ διαφορετικά πράγματα. Πώς όμως να βρεθείς με κάποιον που δεν κάνει έστω και λίγο την καρδιά σου να χτυπά διαφορετικά; Με κάποιον που να σε έχει στην αγκαλιά του και να σου σηκώνεται η τρίχα. Πώς τα απαρνιέσαι όλα αυτά; Και για ποιόν λόγο; Για την διαιώνιση του είδους. Οκ θέλω οικογένεια και παιδιά αλλά όχι με κάθε κόστος. Σκέφτομαι πόσες και πόσοι μπορεί να έκαναν τέτοιες τυχαίες επιλογές και να κατέληξαν πάλι μόνοι με ένα διαζύγιο στο ενεργητικό τους και με παιδιά τα οποία αναγκάζονται να ζουν με τους γονείς τους χωριστά. Εγώ αν κάνω οικογένεια δεν θα αντέξω να μην είναι σαν αυτή μέσα στην οποία έχω μεγαλώσει. Αγαπημένη, με πολύ χιούμορ και λίγη τρέλα, δεμένη και έτοιμη να αντιμετωπίσει την κάθε δυσκολία. Αυτό θέλω και αν είναι γραφτό θα έρθει. Αν οχι, δεν θα σκάσω κιόλας...