Πώς θα ήθελα πραγματικά να γράφω.

Ξύπνησα με πονοκέφαλο γιατί κρύωνα όλη νύχτα. Συνεπώς με νεύρα. Συνεπώς ή θα χοροπηδάω όλη μέρα ή θα μασουλάω όλη μέρα. Το απόγευμα μας έφερε η κολλητή της μαμάς μου ένα γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι σκέτη ανάβαση στον έβδομο ουρανό (και χωρίς αλεξίπτωτο). Είναι ήδη ένα γλυκό παρελθόν. Μου λείπει πολύ το σκυλί μου και η ησυχία. Μου κόψαν το κινητό άρα την ησυχία απο μια άποψη ίσως την ξαναβρώ. Χτες βράδυ ο Μάριο κοιτιόταν στον καθρέφτη και έλεγε οτι είναι Έλληνας γιατί ειναι παρα πολύ όμορφος. Εγώ είχα λυθεί στα γέλια μπουκωμένη με μανταρίνια.Στο τέλος μασούλησα και τα φλούδια λέγοντας του οτι δεν έχει σημασία τι λέει ο καθρέφτης αλλά τι λέει η ζέμρα σου. Δεν κατάλαβε...πάντως εγώ τον έφτυσα να μην τον ματιάξω καλού κακού. Έλαβα ένα μύνημα απο ένα φίλο μου και αρχίζω να σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο να μάθω να στέλνω μυνήματα καπνού απ΄τη βεράντα μας. Μετά σκέφτομαι οτι δεν μπορώ ούτε του τσιγάρου τον καπνό φαντάσου μιας φωτιάς.
Διαβάζω λογιστικά... Σχηματίζω με ωραία γραμματάκια τον ισολογισμό μιας επιχείρησης...τον βρίσκω θετικό. Διαβάζω την επόμενη ερώτηση της άσκησης "Να υποδείξετε έναν τρόπο με τον οποίο αυτός ο ισολογισμός μπορεί να γίνει αρνητικός." Χμ....Απαντώ:
" Ο κύριος Β. εισπράττει το σύνολο του ταμείου,πουλάει το πάγιο ενεργητικό της επιχείρησης σε περιπλανώμενους παλιατζήδες, κρεμάει μια ταμπέλα στο μαγαζί "Τ'αφεντικό τρελάθηκε" και δίνει τα τσίτια μισοτιμής, προσλαμβάνει εισπράκτορα - ντερέκι όπως ο Ρόκυ στο Ρόκυ 1 για τα εισπρακτέα γραμμάτια και τις συναλλαγματικές και συγκεντρώνει μέρος της περιουσίας της επιχείρησης ρευστοποιημένο. Κατόπιν επισκέπτεται το πρώτο "κέντρο διασκέδασης-προσεχώς Βουλγάρες" της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Αθήνας (ναι ο κύριος Β. είναι και Μακεδόνας και μερακλής) και ακουμπάει το 30% του ρευστού σε οινοπνευματώδη με περιεκτικότητα 99% σε αλκοόλ,το 30 % ραίνοντας την λαική αοιδό και το αιδοίο της με γαρύφαλλα, τριαντάφυλλα και κοτσάνια, και το υπόλοιπο 40% το καταθέτει στα μπούτια Ουκρανής σερβιτόρας-κονσοματρίς που κάνει την παρθενική της εμφάνιση στο hot μέρος του λαικού προγράμματος του στριπτιτζο-μπουζουκτσίδικου. Δεν θα μπώ σε ρητορικές σχηματικές παραστάσεις του νέου ισολογισμού..θα ειναι σίγουρα αρνητικός αλλά δεν θα είναι τίποτα μπροστά στην θετικότατη εντύπωση που θα έκανε ο κύριος Β. στους θαμώνες του κέντρου." Εντάξει πάει κι αυτό. Άλλη μια καλή πράξη!
Σήμερα έπαιζα συνέχεια το δεύτερο ιμπρομπτού του Σούμπερτ με σφιγμένα δόντια. Στο τέλος της πρώτης επαναληψης άκουσα ένα μικρό τρίξιμο στο κρανίο μου...αποφάσισα να βάλω περισσότερο πεντάλ για να μην ακούγεται το τρίξιμο. Το πεντάλ ποτέ δεν μου είναι αρκετό. Ίσως θα έπρεπε να παίζω άρπα και όχι πιάνο.Η μαμά θέλει να φτιάξει πάλι πίτα. Ρε γαμώ το κέρατο μου... Κάνε οταν φύγω! Μετά άνοιξε τα παράθυρα, κρύψε τα ίχνη της ετοιμασίας και το τελικό προιόν φύλαξε το κάπου που να ΜΗΝ το βρώ σίγουρα. Κατα προτίμηση σε αποθηκευτικό χώρο απο ατσάλι και με κωδικό πρόσβασης τουλάχιστον πενταψήφιο.Ο αδερφός μου πάει στο μάτς. Ωραία...η μοναδική πιθανότητα επαφής με τον χώρο της κινητής τηλεφωνίας πήγε να δεί 22 ανθρωπάκια να τρέχουν στο γρασίδι. Είχα πάει μια φορά κι εγώ στο γήπεδο. Ωραία ήταν.Φάγαμε κι ένα γκόλ. Το βράδυ λέω να βγώ...εγώ το λέω βεβαια αλλά αν δεν το πει και κάποιος ακόμη δεν θα πάω πουθενά. Τι με πείραζαν τα μαλλάκια μου και τα έκανα πλεξιδάκια; Μια χαρά ήταν...άντε τώρα να τα λύνεις. Τους έβαλα και λεμόνι...τρώγονται και σκέτα αλλά με λεμόνι κρατάν πιο πολύ οι μπούκλες τους. Ορίστε..πως θα συνεννοηθώ τώρα χωρίς κινητό; Οι φίλοι μου αν δεν δούν γραμμένο σε σμσ το που και ποτε θα συναντηθούμε δεν το καταλαβαίνουν αλλιώς. ΤΟ εξηγούσα και στη μαμά που επιμένει να τους τηλεφωνήσω απο το σταθερό. "Σου είπα μάνα, καταλαβαίνουμε πλέον μόνο το γραπτό μύνημα και αυτό μόνο αν έχει γραφτεί με το T-9 λεξικό ενεργοποιημένο". Προκειμένου να χρησιμοποιήσουμε οτι πιο νεωτεριστικό στην τεχνολογία είμαστε ικανοί να στέλνουμε μουμουες κρατώντας ενα χαρτάκι που να γράφει τα στοιχεία της συνάντησης. Ή οπως μας αρέσει να λεμε με τον κολλητό μου, "που και πότε;". Καμιά φορά τα αλλάζουμε για πλάκα, π.χ το κάνουμε "απο πού και πόσο" που είναι η γνωστή chatoατάκα ή το αγαπημένο μου: "Απο που και πόσο;Ηλικία;". Το έχω δεί πολλάκις γραμμένο μην γελάτε. Φαίνεται πως ο γράφων θέλει να προσδώσει στόμφο στο μύνημα ξεχνώντας οτι το "πόσο" αναφέρεται ήδη στην ηλικία και όχι στο "πόσο πολύ σ'αγάπησα ποτέ δεν θα το μάθεις". Αλλά αρκετά με μένα...ας μιλήσω και για μένα λίγο.
Θα βγώ στις 11 και οι ετοιμασίες αρχίζουν απο τις 8. Θέε μου πόσο πολύ πρέπει να βαριέμαι. Κι όμως χωρίς ίχνος υπερβολής, το τμήμα της Σαββατιάτικης εξόδου που απολαμβάνω περισσότερο ειναι αυτές οι άγιες ώρες της προετοιμασίας. Καταρχήν παρατάσσω όλα τα ρούχα μου καθώς σχεδόν πάντα δεν έχω ιδέα για το τι περίπου θέλω να φορέσω.Μετά αρχίζω και κοιτάω διεισδυτικά τα ρούχα..Τα λιγότερα ντροπαλά με κοιτάζουν κι αυτά..(ξέρεις..κάτι μίνι, κάτι ντεκολτέ). Ενίοτε μου μιλάνε κιόλας...Τα πιο υστερικά ουρλιάζουν "Εμένα εμένα!Έχω να βγώ ένα χρόνο απο την ντουλάπα!" ή το πιο συνταρακτικό "Σκόροοοοοοοοοςςςςςςς!!" για να το λυπηθώ και να το φορέσω... Κάποια το παίζουν υπεράνω καθώς αρνούνται να τα φορέσω για μια οποιαδήποτε έξοδο αλλά απαιτούν ιδιάιτερες συνθήκες και περιστάσεις όπως π.χ. έξοδο στο καζίνο (δεν έχω πάει ποτέ), επίσκεψη σε γαλλική πρεσβεία (δεν έχω πάει ποτέ), καλλιτεχνικό γκαλά με υψηλούς προσκεκλημένους (δεν έχω πάει ποτέ). Γι'αυτό λοιπόν δεν έχω βάλει ποτέ εκείνο το υπεροπτικό μακρύ φόρεμα με τις πεταλούδες. Για να προιδεάσω τα ρούχα για τον τόπο της εμφάνισης βάζω αντίστοιχη μουσική να φτιαχτούμε. Τσιφτετέλια και νταπα ντούπα αν πρόκειται για κλάμπι και τότε βλέπεις τα ξεκωλέ ρούχα να δίνουν τα ρέστα τους! Μπουστάκια και φουστάκια λικνίζονται λάγνα στο κρεβάτι υπο το "Πες το μου ξανά" ενώ στενά τζίν παντελόνια χτυπάνε παλαμάκια απο κάτω. Αν πρόκειται για έξοδο σε κανένα καφέ κυριλο-άνετο, τα πιο ουδέτερα ρούχα κουνάν τους ώμους τους διακριτικά στο ρυθμό της Sade ή του Al Stewart κοκ . Τώρα θυμήθηκα τα κοκ τα γλυκά...θυμήθηκα οτι δεν μου αρέσουν βασικά.Αυτά...


Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλα posts της μαμάς του.

Friedensreich Hundertwasser

Όταν γνωρίζω κάτι καινούριο δεν χορταίνω το συναίσθημα που δοκιμάζω ως άλλος Κολόμβος ή ως άλλος Έντισον, παρόλο που έχω τις βασικές διαφορές με αυτούς οτι ούτε η πρώτη που το ανακαλύπτω είμαι ούτε το προσφέρω σαν δώρο στην ανθρωπότητα. Σήμερα λοιπόν "γνωρίστηκα" με τον Αυστριακό αρχιτέκτονα - ζωγράφο Friedensreich Hundertwasser. Τόσα χρόνια στο διαδίκτυο θα περίμενε κανείς οτι κάποτε θα πέφταμε τυχαία ο ένας πάνω στον άλλο, αλλά τελικά η επαφή μας έγινε μέσω του βιβλίου που κάνω στο μάθημα γερμανικών μου, το οποιο φιλοξενούσε ένα απο τα υ π ε ρ ο χ α κτίρια του.

Η θεία μου- και καθηγήτρια μου στα γερμανικα- παραξενεύτηκε, καθώς απο τα τέσσερα μου χρόνια υπήρξε πνευματική μου οδηγός και ήταν σίγουρη οτι ανάμεσα στα διάφορα ονόματα της τέχνης(ειδικά στο χώρο του σουρεάλ) για τα οποία μου έχει εφιστήσει την προσοχή υπήρξε κάποια δεδομένη στιγμή αυτό του Hundertwasser. Θα το θυμόμουν όμως καθώς δεν έχω βρεί άλλο αρχιτέκτονα που να πλησιάζει τόσο πολύ την δική μου ιδανική αισθητική (αν δείτε το δωμάτιο μου και τις ζωγραφιές μου θα καταλάβετε). Μετά το πέρας του μαθήματος γύρισα πιλαλώντας κυριολεκτικά στο σπίτι διψώντας για ιντερνετική έρευνα και για επακόλουθο blogάρισμα.

Φυσικά ο άνθρωπος είναι πασίγνωστος. Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου το 1928 (χμ...Τοξότης, τώρα αν πώ οτι κάνει μπαμ φταίω εγω;;;) και πέθανε το 2000. Κάποιοι τον συνέκριναν με τον Αντόνιο Γκαουντί και η αλήθεια είναι οτι στην αρχή το έκανα κι εγώ αν και ο Hundertwasser έχει μια παιδικότητα και τα έργα του μια ανέφελη διάθεση που τα κάνουν απόλυτα ξεχωριστά απο τα φορτωμένα με στολίδια έργα του Γκαουντί. Απο οτι διαβάζω στην βιογραφία του στην Βικιπαίδια, αποκαλούσε τις ευθείες γραμμές "έργα του διαβόλου". Αχ θα μπορούσα να τον ερωτευτώ! Λάτρης της φύσης, σε κάποια απο τα κτίρια του βάζει γρασίδι και αφήνει τα κλαδιά των δέντρων να βγαίνουν απο τα μπαλκόνια!
Φαντάζομαι οτι λόγω αυτής της αγάπης του λάτρεψε και την Νέα Ζηλανδία, γνωστή για την παρθένα της φύση (ως πότε να δω), την οποία θεωρούσε ώς το επίσημο του σπίτι και όπου ενταφιάστηκε. Το τελευταίο του έργο άρχισε το 1999 , έμεινε ατελείωτο και είναι πανέμορφο.Μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για αυτό εδώ(στα Γερμανικα).
Λοιπόν μόλις πρόσθεσα στην to-do λίστα μου την δημιουργία ενός blog template στο στυλ του Hundertwasser. Όταν μάθω με το καλό ... Επίσης έχει γράψει διάφορα "μανιφέστα" σχετικά με την ιδεολογία που δεσπόζει στά έργα του (και στη ζωή του φαντάζομαι), και ένα απο αυτά είναι "Η δικτατορία των παραθύρων και τα δικαιώματα των παραθύρων" ( LINUX RULES!! άσχετο.. ). Το έχω βρεί στα γερμανικά και στα αγγλικά, και σαν πορωμένη με τις μεταφράσεις ανέλαβα (για την πάρτη μου κι αυτό όπως όλα τα άλλα) να το μεταφράσω στα ελληνικά. Και νάτο! Το χρωμάτισα αναλόγως... Ίσως είναι κουραστικό αλλά υπομονή!

Κάποιοι λένε οτι τα σπίτια αποτελούνται απο τοίχους.
Εγώ λέω οτι τα σπίτια αποτελούνται απο παράθυρα.

Όταν διαφορετικά σπίτια στέκονται το ένα δίπλα στο άλλο σε έναν δρόμο, έχοντας όλα διαφορετικούς τύπους παραθύρων, φυλές παραθύρων, για παράδειγμα ενα σπίτι Αρ Νουβό με Αρ Νουβό παράθυρα δίπλα σε ένα μοντέρνο σπίτι με λιτά τετράγωνα παράθυρα, και ακολουθεί ένα Μπαρόκ σπίτι με Μπαρόκ παράθυρα, κανένας δεν ενοχλείται.
Όμως, αν οι τρείς τύποι παραθύρων των τριών σπιτιών ανήκαν στο ίδιο σπίτι, θα θεωρείτο παραβίαση του φυλετικού διαχωρισμού των παραθύρων. Γιατί; Κάθε παράθυρο ξεχωριστά έχει το δικο του δικαίωμα στην ζωή.

Σύμφωνα με τον επικρατών κώδικα, ωστόσο, αν οι παραθυρικές φυλές αναμειχθούν, τότε καταστρατηγείται το παραθυρικό απαρτχάιντ. Όλα είναι εκεί: οι φυλετικές προκαταλήψεις, οι φυλετικές διακρίσεις, η φυλετική πολιτική, η φυλετική ιδεολογία, τα φυλετικά κιγκλιδώματα, με μοιραίο αντίκτυπο αυτού του παραθυρικού απαρτχάιντ στον άνθρωπο.
Το απαρτχάιντ των παραθυρικών φυλών πρέπει να σταματήσει.
Διότι η επανάληψη πανομοιότυπων παραθύρων το ένα δίπλα και πάνω απο το άλλο, σαν σε πλέγμα, είναι χαρακτηριστικό των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Στην νέα αρχιτεκτονική των δορυφορικών πόλεων και στα νέα κυβερνητικά κτίρια, τις τράπεζες, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, η "παραθυρική ισοπέδωση " είναι αβάσταχτη.

Τα άτομα δεν είναι ποτέ πανόμοια και αμύνονται ενάντια στα κελεύσματα τυποποίησης είτε παθητικά είτε ενεργητικά, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους. Δηλαδή, είτε με το εθισμό στο αλκοόλ ή τα ναρκωτικά, την φυγή απο την πόλη, την καθαριστική μανία, την εξάρτηση απο την τηλεόραση, τα ανεξήγητα σωματικά παράπονα, τις αλλεργίες, την κατάθλιψη και ακόμα και την αυτοκτονία, ή εναλλακτικά με την επιθετικότητα, τον βανδαλισμό και το έγκλημα.
Ένας άνθρωπος σε ένα ενοικιαζόμενο διαμέρισμα πρέπει να μπορεί να σκύβει έξω απο το παράθυρο του και να φτάνει να ξύσει τον τοίχο με το χέρι του. Και πρέπει να του επιτρέπεται να πάρει μια μακριά βούρτσα και να βάψει τα πάντα έξω μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι του. Έτσι ώστε να είναι φανερό απο μακριά στον κάθε περαστικό, οτι κάποιος μένει εκεί που είναι διαφορετικός απο τον φυλακισμένο, σκλαβωμένο, τυποποιημένο άνθρωπο της διπλανής πόρτας.

Εμένα όλες αυτές οι εικόνες μου θυμίζουν και κάτι άλλο... Και επειδή δεν θέλω να γράφω τα ίδια πράγματα κοπιάρω ένα παλιό μου μύνημα στο γνωστο φόρουμ - στέκι μου.

THE NEVERHOOD

Γεννημένος σε μια Neverhood που μπορεί να μην ξαναυπάρξει ποτέ, ο Klaymen εξερευνεί μια χώρα με τρομερά πλάσματα (ναι σιγά, ολα ειναι πολύ χαριτωμένα!) και μυστηριώδη αντικείμενα. Πριν πολυυυυ καιρό ο βασιλιάς αυτού του κόσμου προδόθηκε απο τον εμπιστο βοηθό του. Πρέπει να σώσετε την Neverhood οδηγώντας τον Klaymen μέσα απο μια ελικοειδή πλοκή γεμάτη με αρχαία μυστικά, πανέξυπνες εφευρέσεις και τερατώδεις γρίφους για να νικήσει τον κακο Klogg! Σύντροφο στην περιπέτεια σας έχετε τον Willie Trombone και άλλα πλασματάκια, άλλα καλόκαρδα και άλλα κακιασμένα! Σε αυτό το παιχνίδι τα πολλά λόγια είναι φτώχεια...Είστε εσείς και τα καταπληκτικά σκηνικά φτιαγμένα με την μέθοδο Claymation δηλαδή κατασκευή των σκηνικών και των χαρακτήρων απο πλαστελίνη-πηλο και βιντεοσκόπηση frame-by-frame.Κάτι σαν τα cartoon δηλαδή αλλά πολύ πιο επώδυνο!

Το αποτέλεσμα ειναι πανέμορφο και σε συνδυασμό με την φοβερή μουσική (το soundtrack έχει εξαντληθεί.Οπως και το παιχνίδι εξάλλου...Φυσικά οποιος ψάχνει βρίσκει...) έχετε ένα adventure που δεν θα το αφήσετε αν δεν το τελειώσετε. Οι άνθρωποι της Dreamworks και ο Doug TenNapel έκαναν φοβερή δουλειά..Το παιχνίδι έλαβε καλές κριτικές αλλά δεν έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία παρόλο που έχει φανατικούς οπαδούς όπως η υποφαινόμενη.

Κάποιοι λένε οτι το παιχνίδι απευθύνεται σε νεαρά κοινά αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ εναν ενήλικα που να μην γελάσει με την ψυχή του με αυτό το παιχνίδι.Ή μάλλον μπορώ να τον φανταστώ αλλά δεν θέλω καμια επαφή με εναν τέτοιο ανθρωπο! Εσείς ολα τα μέλη του retromaniax σίγουρα θα εκτιμήσετε ενα retro (οχι τοσο οσο το monkey island) παιχνίδι με πολύ χιούμορ, συναίσθημα και φαντασία!Και για αυτούς που θέλουν να έχουν επιλογές...έχει και διπλό φινάλε, διαλέγετε ανάλογα με τα κέφια σας εκεινη τη στιγμή!

Σύνδεσμοι
Το σπίτι Hundertwasser
Πολύ προσεγμένο site για τον καλλιτέχνη (και στα Αγγλικά!)
Για παιδιά! (στα Γερμανικά)
Ωραίοι πίνακες.
Ενα βιβλίο αρχιτεκτονικής στο Άμαζον.
Και ένα μικρό ταξιδάκι στην Βιέννη.



Υ.Γ. Ο Ερμής δεν ευθύνεται για τα αλλοπρόσαλλα posts της μαμάς του.

Ο νόμος της φυσικής επιλογής

"Ο νόμος της φυσικής επιλογής δεν συμφωνεί με το φαινόμενο της ανθρώπινης συνεργασίας.
Εάν όλοι οι οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων, βρίσκονταν σε ένα διαρκή ανταγωνισμό για επιβίωση και εύρεση συντρόφου, εκείνα τα άτομα που θα βοηθούσαν τους συνανθρώπους τους πολύ σύντομα θα αφανίζονταν, ειδικά εάν δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι άνθρωποι βοηθούν τους συνανθρώπους τους ακόμα και αν δεν υπάρχει κάποια στενή σχέση μεταξύ τους ή κάποιο όφελος. Αυτό το φαινόμενο έχει απασχολήσει αρκετά τους βιολόγους από την εποχή του Δαρβίνου, αλλά μια νέα μελέτη αποκαλύπτει πως οι διαμάχες ανάμεσα στις πρώτες φυλές των ατόμων οδήγησαν στην εδραίωση μιας ομάδας αλτρουιστικών φυλών.
Ο οικονομολόγος Samuel Bowles από το ινστιτούτο Santa Fe εξετάζει τις εξελικτικές διαδικασίες στον τομέα της απασχόλησης στους πρώτους ανθρώπινους πολιτισμούς. Επιβεβαιώνει την ύπαρξη 2 ξεχωριστών ομάδων: της αλτρουιστικής και της εγωιστικής , οι οποίες χωρίζονται σε πολλές διαφορετικές φυλές. Οι αλτρουιστικές φυλές κάνουν πράγματα για τους άλλους αλλά οι πράξεις τους έχουν ένα συγκεκριμένο κόστος. Σύμφωνα με τα παραπάνω οι αλτρουιστές μπορούν να επιβιώσουν μόνο εάν οι πράξεις τους βοηθήσουν την ομάδα τους να επεκτείνουν την περιοχή τους.
Ένας από τους βασικούς τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι κατακτούν τη γη είναι μέσω του «ανταγωνισμού» ή των πολέμων. Μια αλτρουιστική ομάδα ατόμων υπερτερεί σε σχέση με μια λιγότερο συνεκτική ομάδα ατόμων, καθώς μοιράζεται τα οφέλη και τις υποχρεώσεις ενός πολέμου. Παρότι ο νόμος της φυσικής επιλογής υποδεικνύει την αύξηση της εγωιστικής στάσης ζωής, οι περισσότερες ομάδες των ατόμων αποδεικνύουν τον θρίαμβο των αλτρουιστών. Ο Bowles εξετάζει την γενετική αλληλοσυσχέτιση των ομάδων κυνηγών που υπάρχουν μέχρι σήμερα, θεωρώντας ότι είναι κάπως αντιπροσωπευτικές ομάδες της συμπεριφοράς των μακρινών προγόνων μας. Πολλές από αυτές τις εξετάσεις δείχνουν υψηλή αλληλοσυσχέτιση, λίγο μικρότερη από αυτή των ξαδέρφων.
Επιπροσθέτως ο Bowles τονίζει ότι οι απότομες κλιματικές αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν πολλές φορές κατά τη διάρκεια του παρελθόντος, αποδεικνύουν τον σκληρό ανταγωνισμό που υπήρχε και τον πιθανό αφανισμό πληθυσμών οι οποίοι δεν μπορούσαν να συνεργαστούν για να επιβιώσουν.
Στην πραγματικότητα οι ενδείξεις συγκρούσεων σε αρχαιολογικά ευρήματα είναι περισσότερες σε περιόδους μεγάλων περιβαλλοντικών αλλαγών. Τίποτα βέβαια από τα παραπάνω δεν αποδεικνύει ότι ο αλτρουισμός επικράτησε με αυτόν τον τρόπο αλλά παραθέτεται μια άποψη και κάποιες μαθηματικές εξισώσεις που περιγράφουν την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Ο Bowles εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο η επίδραση των αναπτυσσόμενων μηχανισμών βοηθάει τον αλτρουισμό να γίνει τρόπος ζωής. Η ιστορία δεν αποτελείται απλά από τα κατορθώματα των ηρώων, οι άνθρωποι οι οποίοι διαβάζουν την ιστορία είναι πιθανώς οι απόγονοί τους. «Η γλώσσα ή η κουλτούρα μπορεί να έχουν οδηγήσει στην εξελικτική διαδικασία των μηχανισμών, οι οποίοι στη συνέχεια κατέστησαν δυνατή την εξάπλωση των γονιδίων, επειδή αυτοί οι μηχανισμοί μείωσαν το κόστος της συνεργασίας», γράφει ο ανθρωπολόγος Robert Boyd από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. «Είναι απολύτως σωστό να επικαλείται κάποιος την αναπαραγωγή για την εξήγηση της σταθερότητας του εκτεταμένου αλτρουισμού ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά παρότι τα παραπάνω είναι αρκετά για την εξήγηση της προέλευσης δεν είναι ακόμα αρκετά ξεκάθαρα»."
Πηγή: Pathfinder
Δεν καταλαβαίνω... Καταρχήν τι ακριβώς λέει αυτός ο νόμος της φυσικής επιλογής; Γιατί δεν μας έγραψε ο χριστιανός να μάθουμε κι εμείς οι άσχετοι; Αν καταλάβα καλά απο τα συμφραζόμενα ο νόμος της φυσικής επιλογής είναι η δυνατότητα ευελιξίας και η προσαρμοστικότητα κάποιου για λόγους επιβίωσης. Δηλαδή ο ποιητής θέλει να μας πει οτι όποιοι εξελίχθηκαν στον αλτρουιστικό τύπο ανθρώπου είχαν περισσότερες ελπίδες να επιβιώσουν παρα όσοι εξελίχθηκαν στον εγωιστικό, και οτι αυτό είναι περίεργο γιατί θα περιμέναμε να ισχύει το "ο σωζων εαυτό σωθήτω".
Εγώ δεν βλέπω βέβαια κανέναν αλτρουισμό. Ο επιλεκτικός αλτρουισμός δεν είναι αλτρουισμός κατα τη γνώμη μου, και οι έρευνες κανουν λόγο για ομαδες αλτρουιστών. Το να θυσιαστείς για την δική σου ομάδα (που την αποτελούν συν τοις άλλοις ομοιδεάτες σου) δεν το θεωρώ τόσο φοβερή αυτοθυσία, ειδικά αν αποτελεί μια αμοιβαιότητα ανάμεσα στα μέλη της ομάδας και αν απο την επιβίωση της ομάδας εξαρτάται και η δική σου επιβίωση! (νάτος ο εγωισμός δηλαδή). Ο πραγματικός αλτρουισμός θα ήταν να θυσιαστείς για την επιβίωση κάποιου που όντως δεν έχει κανέναν δεσμό μαζί σου (κάποιοι αυτού του είδους τον αλτρουισμό τον λένε κι αλλιώς αλλά ας μην την βάλω την λέξη στο στόμα μου μεσημεριάτικα) και δεν πρέπει να έχει να κάνει με κανενός είδους σύνδεσμο παρά μόνο με το συναίσθημα της ανιδιοτελούς αγάπης.
Τέτοιου είδους αλτρουισμό (ο οποίος όντως θα οδηγούσε στην αφάνιση των αλτρουιστών) είχε επιδείξει μόνο ο Χριστός και όλοι είδαμε που κατέληξε (οκ μαύρο χιούμορ). Πάντως εγώ καταλαβαίνω το εξής. Ο νόμος της φυσικής επιλογής κάποια στιγμή "ανάγκασε" και τους πρωτόγονους εγωιστές του είδους να συνεργαστούν (αλλα επ'ουδενι δεν θα τους ονόμαζα αλτρουιστές μετά απο αυτό) προκειμένου να επιβιώσουν. Απλά επειδή η ατομική επιβίωση άρχιζε να γίνεται αδύνατη, το είδος "εξελίχτηκε" και ανακάλυψε οτι δυο-δυο, τρεις-τρεις και γενικά πολλοί μαζί είναι καλύτερα. Αυτός δεν είναι και ο λόγος που δημιουργήθηκαν οι κοινωνίες;
Άρα πάλι ισχύει ο νόμος της φυσικής επιλογής!
Ή μπορεί και να λέω μεγάλες βλακείες...